Od Shelby - "Moja przeszłość..."

Hej. Jestem Shelby. Rio. Matka nazywała mnie Candy, po prostu nie lubiła mojego imienia. Urodziłam się w Nowym Yorku. Miałam mamę, tatę, brata i siostrę. Jednak pewnego dnia moi rodzice wyjechali do Glen Burnie. I nie wrócili. Dowiedziałam się, że mieli wypadek samochodowy, bo jakiś stuknięty tir jechał po pijaku. Rodzice zmarli w szpitalu. Obydwoje. Dopiero wtedy uświadomiłam sobie, że nie mam gdzie się podziać i co zrobić z rodzeństwem. Zostaliśmy rozdzieleni do różnych rodzin zastępczych. Chyba najbardziej płakałam przy pożegnaniu z Angie i Mike'em. W końcu wsiadłam do taksówki i zapłakana, przez brudną szybę samochodu rzucałam ostatnie spojrzenie rodzeństwu. Obiecałam sobie, że kiedyś ich znajdę. Tymczasem jechałam brudną, żółtą taksówką. Dokąd? Do Bakersfield. Daleko stąd. Ale trzeba było.

*  *  *

Obudził mnie szturchający taksówkarz. 

- Wstawaj, dojechaliśmy na miejsce. Ten dom - rzucił opryskliwie i niemal wywalił mnie z taksówki.

Wysiadłam wkurzona i zapukałam do drzwi. Otworzyło mi małżeństwo (chyba po czterdzistce)

- Dzień dobry... Jestem Shelby - wyjąkałam.

- Witaj w domu Shelby! - radosnym głosem powiedziała pani. - Jestem Esmeralda, a to mój mąż - Alex.

Nie mogłam się przyzwyczaić. Miałam swój pokój, Esmeralda i Alex wydawali się być całkiem normalnymi, porządnymi ludźmi. Jednak czułam się samotnie. 

* * * 

Po kilku miesiącach Esmeralda i Alex oznajmili mnie, że zapisali mnie do szkoły. 

- Jakiej? - zapytałam cicho.

- Musical Arts School. 

- Ale to chyba... w Paradise, tak?

- Tak. Będziesz mieszkała w akademiku.

Nie mogłam protestować, nie chciałam zasmucać Esmeraldy. 

* * *

Znowu przed domem stała ta brudna żółta taksówka.  Pożegnałam się z moja rodziną zastępczą. Teraz już nie płakałam. Uodporniłam się na to. Wsiadłam do taksówki. Wetknęłam słuchawki w uszy i zapodałam Green Day'a. Spojrzałam przez okno. Alex pociesza zapłakaną Esmeraldę. Polubiłam ich, ale nie aż na tyle, żeby płakać. Pomachałam do nich i odjechałam. 

* * *

Wysiadłam przed szkołą. Wyjęłam swoją maleńką walizkę, gdzie miałam wszystko czego mi było potrzeba. Ruszyłam w stronę wejścia. W szkole szłam długim korytarzem. Znalazłam gabinet dyrektorki. Ta, dała mi do podpisania jakieś papiery i kluczyk od pokoju. 222. Znalazłam szybko akademik dla dziewczyn. Otworzyłam drzwi. W pokoju siedziała biało-włosa dziewczyna. Widocznie nie miałam mieszkać sama. W pokoju znajdowały się 3 łóżka, co oznaczało, że może dojść jeszcze jedna współlokatorka. Weszłam do pokoju. 

- Hej - rzuciłam do dziewczyny. - Jestem Shelby. Dla przyjaciół Sloane.

< Lavender? >

Tak na wstępie...

Witajcie w naszej bajce, słoń zagra na fujarce... 

Dobra, wstęp muzyczny już był przejdźmy do sedna sprawy.

Chciałabym serdecznie powitać was w Musical Arts School. O szkole dowiecie się w specjalnie przeznaczonej na ten temat zakładce "O szkole". 

Po pierwsze.  Bardzo dziękuję wszystkim, którzy zechcieli dołączyć. To naprawdę dla mnie ważne. Jeśli nadarzy wam się okazja to proszę: zachęcajcie do dołączenia do niej, w końcu im nas więcej - tym weselej.

Po drugie. Może trochę o mnie. Beata, nastolatka kochająca GD, Kwiata, Bayern, Borussię, Niemcy i piłke nożną. Skąd ten pomysł? Zainspirowana zostałam innymi (konkretniej: dwoma) blogami, ale aby nie kopiować wymyśliłam szkołę muzyczną (którą sama skończyłam - musiałam się pochwalić). Ale to nie autobiografia, więc przejdźmy dalej.

Po trzecie. Jak mówiłam, bardzo sie cieszę, że dołączyliście (kierowane do członków szkoły), ale uprzedzam: Jeśli nie macie zamiaru/czasu, aby pisać opowiadania, to nawet nie zawracajcie mi głowy!. Oczywiście nie mówię o przerwach, bo przecież każdy może np. na wakacje odpocząć i gdzieś wyjechać. Mówię o regularnym nie pisaniu opowiadań.

Po czwarte. Trochę informacji ogólnych, bo być może je przeoczyliście:

- Opowiadania zawsze piszemy w pierwszej osobie!!!

- Można mieć osób ile chcesz, o ile będziesz nimi wszystkimi pisać. Jeśli masz np. chłopaka i dziewczynę i nimi piszesz opowiadania, nie mogą być parą.

- Nie rządzimy się. To znaczy nie decydujemy za kogoś o chodzeniu czy byciu przyjaciółmi.

- To normalna szkoła! Nie można być wampirem, wilkołakiem, krasnoludem czy czym tam. 

- To nie Harry Potter, żeby przenosić myśleniem pilota, czy książkę, bo nie chce się wstać. Zero magii !

Po piąte. Jest specjalna punktacja. Dla akademiku chłopców i dziewcząt. Co roku do wygrania jest nagroda dla zwycięskiego akademiku (typu: piłkarzyki, nowe instrumenty, bilard, telewizor, itd.). Więc tak. Punktacja:

1. Każde opowiadanie dodaje 5 punktów.

2. Wkrótce ukażą się zadania dla akademików. One też będą punktowane (np. projekt w parach, no i tym podobne).

~~~

Uwaga. Jak już wiecie jestem na razie jedyną adminką tego bloga. Ale będę w najbliższym czasie szukać pomocy. Ale to zrobię specjalny konkurs/zadanie czy coś. Ale to potem c: 

~~~

Na razie chyba na tyle. Dziękuję za uwagę. Dobranoc.